ترجمه : هرگز چنين نبوده است كه خداوند ، پس از آن كه گروهى را هدايت كرده ، گمراهشان سازد ، مگر آنچه را كه بايد از آن بپرهيزند برايشان بيان كند ، زيرا خداوند به هر چيز داناست . ( 115 ) حكومت آسمانها و زمين از آن خداست ، او زنده مىكند و مىميراند ، و براى شما ، جز خداوند ، دوست و ياورى نيست . ( 116 ) تفسير : خداوند بندگانش را كه به سوى دين اسلام هدايت كرده ، مورد مؤاخذه و كيفر قرار نمىدهد ؛ آنان را گمراه نمىنامد ، و به خاطر مرتكب شدن برخى كارهاى خلاف آنان را به خوارى و ذلّت نمىكشاند مگر ، پس از آن كه ممنوعيّت آنها را برايشان بيان كرده و به آنان گفته باشد كه از اين امور بايد بپرهيزيد ، زيرا عقوبت پيش از بيان سزاوار نيست . ما يَتَّقُونَ ؛ مراد چيزهايى است كه به خاطر نهى تشريعى بايد از آن ، دورى كرد ، امّا چيزهايى كه زشتى و ممنوعيّت آنها از طريق عقل معلوم است نيازى به منع از راه وحى ندارد . [ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 117 تا 119 ] لَقَدْ تابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي ساعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ ما كادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ( 117 ) وَ عَلَى الثَّلاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَ ضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَ ظَنُّوا أَنْ لا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلاَّ إِلَيْهِ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ( 119 )